Założę się, że na pytanie „czy kochasz siebie?” uruchamiasz całą lawinę refleksji i kolejnych pytań. Czy musisz kochać siebie? Nic nie musisz! Nakazy i powinności zmuszają Cię do dostosowania się do ustalonych przez kogoś granic. Skupiając się nadmiernie na cudzych granicach ryzykujesz, że z dnia na dzień będziesz coraz bardziej interesował się tym aby nie przekraczać tych granic, niż samym sobą. A karta jest wysoka, bowiem ryzykujesz utratę własnych marzeń, pragnień, wiary we własne siły, kontaktu z własną intuicją, swoimi talentami, zasobami i zaufania do siebie.

Co zyskujesz wykazując pozytywne zainteresowanie swoją osobą?

• poznajesz siebie (swoje zasoby, swoje atuty i talenty, swoje mocne i słabe strony) i zaczynasz doceniać, a więc wpływasz na poczucie własnej wartości,
• zwiększasz otwartość na swoje myśli, uczucia, a więc rozwijasz swoją autentyczność, zgodność ze sobą,
• poprzez zwiększenie zrozumienia siebie rozwijasz swój spójny obraz, zwiększasz swoje szanse na rynku, i wiele innych.

Być może kochanie siebie ogranicza się do stworzenia własnego systemu wspierających przekonań. Ja, w miłości do siebie, wolę widzieć szacunek i zaufanie do życia oraz gotowość na korzystanie ze swoich zasobów, talentów i mocnych stron.

Miłość, czy egoizm?

Co Ci przychodzi pierwsze na myśl kiedy myślisz o miłości do siebie? Egoizm, narcyzm, brak empatii? To tylko kategorie cech niepożądanych przez wspólnoty. Dla życia jakiejkolwiek grupy potrzebne jest poczucie bazowego bezpieczeństwa jej członków i to właśnie mają zapewnić wewnętrzne kodeksy wartości. A czym innym jak nie mini kodeksem jest akceptowanie i nieakceptowanie pewnych cech?
Wartości wspólnotowe nierzadko biorą górę nad naszymi indywidualnymi potrzebami. Ba! Sami z nich rezygnujemy! System grupowy sam w sobie jest głupi i jemu (systemowi) wisi czy jesteś szczęśliwy, czy nie! Ryzyko wykluczenia systemowego działa skutecznie demotywująco, aby otwarcie wyrażać szacunek i miłość do samego siebie, prawda?

Kiedy kochasz siebie…

Kochasz siebie jeśli czujesz się w zgodzie z tym co jest w Tobie; w zgodzie z tym co się pojawia w otoczeniu w związku z tym co jest w Tobie; w zgodzie z tym jak reagujesz i jak zostajesz odbierany; w zgodzie z tym jak otoczenie reaguje na Ciebie i Twoje potrzeby itd. Kochasz jeśli pozwalasz się temu wszystkiemu rozwijać bez względu na to czy to się innym podoba czy nie. Kochasz, jeśli korzystasz ze swoich talentów i czynisz z nich piękno, które się rozprzestrzenia.

Choćbyś skończył tysiące kursów i terapii – daj Boże abyś nadal pozostał człowiekiem i nadal odczuwał ludzkie emocje. Owszem – już nie zaleje Cię tsunami uczuć; będziesz bardziej świadomy motywów swoich uczuć; będziesz bardziej pewny tego, co powinieneś zrobić, a od czego się powstrzymać. Obyś tylko nadal coś czuł. Uczucia są ludzkie i dopóki nie zajmiemy etatu Pana Boga (albo ameby), dopóty będziemy będziemy je odczuwać. To co robimy pod wpływem emocji jest zupełnie inną sprawą…

Ufać sobie

Jeśli uważasz, że wszystko co się w Tobie dzieje jest OK i nie dajesz się ponieść temu co Ci mówią inni, to czujesz się bezpiecznie z samym sobą bez względu na to co czujesz. Aha, tylko problem z ufaniem sobie jest taki, że jeśli podejmiesz błędną decyzję, to nie możesz winić nikogo innego. Na tym polega odpowiedzialność za własne czyny – odpowiedzialność za to czy w swoim życiu idziesz za samym sobą i swoimi największymi wartościami i mocnymi stronami, czy też za tym co ci się wydaje. No chyba, że Twój wewnętrzny przymus cały czas każe Ci być coraz lepszym. Wtedy pewnie rzadko będziesz sam siebie akceptować, bo nigdy nie będziesz takim jakim chcesz być. Wtedy zawsze będzie ci źle z tym w czym jesteś dobry. Zawsze będziesz chciał umieć coś innego niż to co ci naturalnie przychodzi. Zawsze będziesz podciągać niedobory i równać do średniej. Zawsze będziesz chciał być lepszy niż to w czym jesteś najlepszy, bo nawet talenty to dla ciebie za mało.

Jeśli tak, to biegnij sobie jak koń za marchewką zawieszoną na dyszlu. Ja w tym czasie nacieszę się bezczelnym lenistwem, z domieszką poczucia winy i wewnętrznego buntu ale przesyconym spokojem i błogością.

Bo wszystko co czujemy jest OK! I mimo tego co czujemy, możemy się czuć bezpiecznie! Tak właśnie rozumiem kochanie siebie – jako akceptowanie siebie bezwarunkowo, chociaż nie bezkrytycznie…

Większość ludzi skupia się na słabościach, uważa, że ich znajomość i dogłębne zrozumienie jest kluczem do sukcesu. Jeśli masz jakieś doświadczenia z pracą ze swoimi słabościami to pewnie już wiesz jak daremne są próby łatania uporczywych dziur we własnej osobowości, oraz jak potrzebne jest osiągniecie pewnego poziomu akceptacji samego siebie.

Niektórzy bardziej obawiają się swoich słabości niż doceniają swoje mocne strony i talenty.

Pragnąc zachować dobre samopoczucie, wszyscy ludzie postrzegają rzeczywistość w jakiś nieracjonalny sposób, popełniając błędy poznawcze (ang. cognitive bias). Każdy preferuje jakieś sposoby selekcji informacji podczas podejmowania decyzji. Jednak motywacja do osiągnięcia określonych celów wymaga naszych nakładów i utrzymania motywacji wynikającej z pewnych decyzji. Motywacja do unikania, mimo swej nieracjonalności, nierzadko jest silniejsza.

Jeśli kiedykolwiek koncentrowałeś swoje wysiłki do pracy nad jakąś niepożądaną cechą, nad jakąś swoją słabą stroną, to na pewno pamiętasz ile pochłonęło to Twojej energii, czasu, zaangażowania, i in. Wypełnianie luk, uzupełnianie braków nie prowadzi do doskonałości i rozwoju mocnych stron. Oczywiście niedoskonałości nie mogą utrudniać Ci życia, ale filozofia wiecznego równania do średniej nie sprawi, że w czymkolwiek będziesz doskonały. Możesz to osiągnąć tylko poprzez koncentrację na swoich zasobach i mocnych stronach, rozpoznając oraz rozwijając swoje talenty.

Wiele osób obawia się porażki.

W duchu marzysz o zmianie, sukcesie, realizacji marzenia a i tak kiedy zaczyna się ono spełniać to drżysz w obawie przed tym, że pęknie jak bańka mydlana… Pewien poziom eustresu (pozytywnej mobilizacji sił) jest potrzebny dla utrzymania wewnętrznej motywacji. Mamy wpływ tylko na swoje własne zachowania i to za nie jesteśmy odpowiedzialni. Życiem kieruje więcej sił, które nie wynikają bezpośrednio z naszego oglądu na rzeczywistość. Stąd porażka jest czymś co jest wpisane w ludzkie doświadczenie. To właśnie dzięki próbom i błędom uczymy się. To właśnie dzięki porażkom jesteśmy podejmować w przyszłości trafniejsze decyzje. Uczymy się ufać swojej intuicji. Uczymy się tego, w jakich obszarach możemy mieć największe osiągnięcia. Uczymy się korzystać ze swoich zasobów i rozwijać silne strony. To właśnie porażki hartują nas i kształtują nasz charakter. To dzięki porażkom jesteśmy w stanie przenieść swoją uwagę z tego w czym jesteśmy słabi na to, w czym możemy osiągnąć sukces.

Czy zdobylibyśmy życiową mądrość bez takich nauk?

Twoja samoocena jest wypadkową wielu czynników, które doprowadziły Cię do tego miejsca w swoim życiu. Oczywiście pierwszymi osobami w życiu, które rozpoczęły kształtowanie Twojej samooceny byli rodzice i najbliżsi. Ale samoocena nie jest nam dana na całe życie. Wiele sytuacji życiowych oraz osób, które spotykamy na naszej drodze wpływają na nasze spostrzeganie siebie. To czy z nich korzystamy, i jak, to zależy od nas. U podłoża poczucia własnej wartości leży świadomość własnego potencjału, czyli tego co mieści się nam w głowie na swój własny temat. Zdolność do umiejętności patrzenia na siebie poprzez pryzmat własnych zalet, umiejętności i potencjalnych możliwości daje wiele możliwości (za Marią Król-Fijewską i Piotrem Fijewskim).

1Świadomość własnego potencjału umacnia przekonanie o możliwości korzystania z  praw osobistych, nie rezygnowania z nich.

Stąd możemy czerpać siłę do ochrony własnych granic, własnej godności, własnych potrzeb i interesów.

2Świadomość własnego potencjału jest podstawą pozytywnej autoprezentacji.

Dzięki zidentyfikowaniu swoich mocnych stron otrzymujemy zbiór bardzo przydatnych informacji, które z powodzeniem możemy wykorzystać w sytuacji starania się o pracę, podczas rozmowy kwalifikacyjnej, konkursu, egzaminu itp. Im sprawniej poruszamy się po mapie własnych umiejętności, zdolności, czy talentów tym szybciej trafiamy do najlepszych informacji na własny temat.

3Świadomość własnego potencjału sprzyja koncentracji na pozytywnych własnościach innych ludzi.

Koncentrowanie się na potencjale i mocnych stronach rzeczy lub człowieka to pewnego rodzaju nawyk (percepcyjny). Wielokrotnie spostrzegamy fragmenty rzeczywistości, koncentrując się na wadach, błędach lub brakach. A szkoda. Uświadomienie sobie i katalogowanie własnych mocnych stron łamie stary nawyk koncentracji na negatywach i ułatwia spostrzeganie innych ludzi w bardziej elastyczny sposób.

4Świadomość własnego potencjału jest bardzo ważnym źródłem energii życiowej.

Pewność własnego zachowania, zadowolenia z siebie, przyzwolenie sobie na radość z własnych osiągnięć, nastawienie na rozwój – to konsekwencja traktowania siebie jak cennej wartości.

Dlatego też jest tak ważne aby siebie znać, akceptować, żyć w zgodzie i lubić własne towarzystwo, bo inni od dawna już wiedzą, że jest ciekawe.